Website Rob Droog

Hard op gedacht..

Zo nu en dan wat hard op gedachten..

Dit zijn stukjes die ik ooit geschreven heb en die links en rechts zijn gepubliceerd. Ter lering en vermaak...

 

Uit maart 2008

Hoge sensitiviteit de nieuwe "kantoorziekte"

Een tijdje geleden stond er in een krant dat het hebben van een hoge sensitiviteit de nieuwe kantoorziekte zou zijn. In hetzelfde artikel wordt aangegeven dat naar schatting 15 tot 20% van de mensen hooggevoelig is. Eerst was er RSI, toen het Sick Building Syndroom (SBS) en nu zou het dan de Hoge Sensitiviteit (HSP) zijn. Van HSP is sprake als iemand van kind af aan meer voelt (waarneemt, ervaart, ziet en/of hoort) dan de gemiddelde ander. Maar hoe komt HSP tegenwoordig zo op de voorgrond, zo erg dat het al bijna een modeverschijnsel wordt genoemd. Volgens mij zijn er geen cijfers of statistieken over te vinden dus lijkt het niet bekend te zijn hoe dat bijvoorbeeld dertig jaar geleden was. Wat wel bekend is, en dat kun je in veel verschillende religieuze, esoterische en spirituele stromingen terug vinden, is dat we rond het jaar 2000 het aquarius tijdperk in zijn gegaan. Daarvoor hebben we het vissentijdperk gehad en in dat vissentijdperk speelde de mannelijke aspecten, geestkracht vanuit het denkvermogen, de hoofdrol. In het aquarius tijdperk echter spelen de vrouwelijke aspecten, ontvankelijk, vernieuwend, en leven en beleven vanuit het diepere gevoel, meer de hoofdrol. Daarmee zou je kunnen stellen dat na twee duizend jaar overheersing vanuit de mannelijke aspecten nu de vrouwelijke aspecten op de voorgrond komen te staan en dat is natuurlijk even wennen. Zeker in onze maatschappelijke ordening die nog vol zit met allerlei calvinistische elementen waarin bijvoorbeeld de vrouw een ondergeschikte rol heeft gespeeld ten opzichte van de man. En daarmee niet alleen de vrouw, maar ook de vrouwelijke aspecten in het menszijn. Door het nu meer en meer op de voorgrond treden van deze vrouwelijke aspecten in mannen én vrouwen ontstaat er natuurlijk een verschuiving op het vlak van ratio versus gevoel. Gevoel of gevoeligheden die op de voorgrond treden in een mate waar we nog geen handvaten en inzichten in of voor hebben. Gevoeligheden en gevoelens die zich ook niet meer laten wegdenken, niet meer door verklaring en analyse laten dempen. Daar liggen in mijn beleving ook raakvlakken met het ontstaan en de enorme toename van ADHD en ADD en PDDnoss en allerlei andere problemen die te maken hebben met hoge gevoeligheid. Met gevoelens zoals onveiligheid en angst, en überhaupt het niet uit de voeten kunnen met emoties en gevoelens. Kijk maar eens in je eigen omgeving, mensen die ADHD, ADD, PDDnoss of andere psychiatrische problemen hebben, zijn dat in wezen niet allemaal bijzonder gevoelige mensen die door deze gevoeligheden eigenlijk wat geïsoleerd zijn geraakt, een te lage eigenwaarde hebben ontwikkeld en daardoor zijn vastgelopen? Vastgelopen omdat onder andere die hoge gevoeligheid nog niet echt wordt erkend?. Ik mag het zo natuurlijk niet stellen van de wetenschappers in het medische speelveld, maar ik signaleer het wel. En is dat iets nieuws, is HSP iets nieuws?. Als je de invloed van het aquarius tijdperk serieus neemt dan zou je dat kunnen stellen, dan is er een verschuiving gaande waarin gevoel en gevoeligheid meer op de voorgrond aan het komen is. En misschien is deze wereld ook wel toe aan die stap, die stap naar het gevoel, het hart, naar voorzichtig handelen met en naar elkaar, met en naar de natuur, met en naar de gehele wereld…


november 2011

De pil...

Een tijdje geleden las ik in een krant dat huisartsen in Nederland in 2007 welgeteld 6.200.000 keer antidepressiva hebben voorgeschreven. Het gaat daarbij natuurlijk niet om 6.200.000 maal één pil maar 6.200.000 maal gemiddeld 90 tot 180 pillen per patiënt. Het gaat dan over een zooi vrachtwagens vol met pillen. Een goudmijntje voor de farmaceutische industrie en vette winst voor de apothekers. Uiteraard ben ik over het algemeen bijzonder blij met medicijnen. Ze kunnen levensreddend zijn, pijn verminderen en zijn vaak gewoon noodzakelijk. Maar hier lijkt het er zo langzamerhand op dat een pil dé oplossing is geworden voor depressiviteit en daar stel ik wel een vraagteken bij. Wat is eigenlijk depressiviteit? Er zijn verschillende klachten die kunnen optreden. De twee belangrijkste zijn een neerslachtige en sombere stemming en het niet meer blij of geïnteresseerd kunnen zijn. Depressiviteit heeft dus alles te maken met gevoelens, met lastige, pijnlijke, belemmerende gevoelens. Vandaar ook het enorme succes van antidepressiva omdat die deze lastige gevoelens deels afzwakken en/of onderdrukken. Maar is depressiviteit niet gewoon een vrij normaal menselijk proces als gevolg van een al dan niet snelle verschuiving van vermeende macht naar vermeende onmacht? Die macht én die onmacht is natuurlijk vermeend omdat wij als mens altijd te maken hebben met machten en krachten die groter zijn dan wij, een feit dat we niet altijd mee nemen in ons leven en beleven. Zo’n verschuiving kun je bijvoorbeeld ervaren bij onverwachte veranderingen of gebeurtenissen waardoor je wereld opeens in elkaar lijkt te storten. Hierdoor kan een gevoel van onmacht ontstaan. Dat gevoel van onmacht kan ook langzaamaan ontstaan gedurende een bepaalde periode waarin meerdere tegenslagen zich voordoen of als zaken en ontwikkelingen niet gaan zoals je had verwacht of had gehoopt. De opeenhoping hiervan kan dan ook een toenemend gevoel van onmacht geven. Dit plotseling aanwezige of langzaam groeiende gevoel van onmacht zou je de voedingsbodem van depressiviteit kunnen noemen. Hieruit ontstaat die neerslachtigheid en die somberheid en het niet meer kunnen genieten van het leven. Allemaal gevoelens waar niemand op zit te wachten en die men het liefst zo snel mogelijk weer aan de kant wil hebben. Maar wacht even, niet zo snel. Zijn gevoelens van onmacht, van zinloosheid en van neerslachtigheid niet logisch als het leven niet meer gaat zoals we willen, dachten of hoopte? Is het niet normaal dat we moeite hebben met onzekerheid, onverwachte wendingen, verlies, pijnlijke situaties en gebeurtenissen?. Als dat ergens normaal en logisch is, waarom zouden we dat dan onderdrukken met medicijnen in plaats van die emoties en gevoelens toe te laten en ze te leren verstaan en er mee te leren dealen?. Een geliefde sterft en daar is verdriet om. Verdriet dat gewoon recht doet aan wat er was tussen die geliefde en degene die achter is gebleven, dat hoort er bij. Verdriet dat ook niet zomaar even weer weg is. En daar ligt een spanningsveld, de tijd die gevoelens nodig hebben om zich te ontdoen van en door middel van emotionele ontladingen. Die tijd is er vaak niet meer, neem maar een pil dat gaat sneller, is ook makkelijker voor je omgeving. Maar gevoelens en emoties verliezen hun lading pas als ze toegelaten en gedeeld worden. Worden ze verstopt dan blijven ze net zo lang liggen totdat iets of iemand ze weer aanraakt en dan komen ze alsnog in beweging. De clou van dit betoog, antidepressiva is prima als het niet anders kan, maar vergeet af en toe niet te praten waarom je ze slikt. Elke traan, elke aanraking in de oorzaak van je zwaarte helpt om weer lucht en ruimte te krijgen in je hart.

 

Ergens uit 2008

Groeven en patronen..

Vandaag zat ik bij een overleg en daarin ging het ook even over groeven en patronen in mensen. Groeven en patronen waardoor mensen de dingen op een bepaalde wijze doen, op een bepaalde wijze denken en kijken. Groeven en patronen, zaken die zijn aangeleerd en overgenomen en eigen zijn geworden. Soms zelfs verworden tot iets automatisch, daardoor zijn we ons vaak niet eens meer echt bewust dat ze er überhaupt zijn. Thuis patat of kip met mes en vork eten tot je tachtigste omdat dat ooit door vader en moeder is aangeleerd, ik noem maar wat. Groeven en patronen, dat is geen gemakkelijk spul wat je zomaar even kan ontkennen, ombuigen of veranderen. Wat zo in de eerste zeven jaar van je leven is voorgedaan en daarna door jezelf is eigengemaakt, blijkt vaak behoorlijk hardnekkig en halsstarrig te zijn. Ook hoe er bijvoorbeeld met je omgegaan is waar bepaalde “kind” overtuigingen uit zijn ontstaan. Zo kan bijvoorbeeld een “niet echt welkom zijn” gedurende je eerste zeven jaren een “niet welkom” voor de rest van je leven betekenen. Als dat maar vaak genoeg tegen je werd gezegd in die periode dan blijft dat namelijk bij je alsof het een soort van programmering was. En dat gevoel van niet welkom zijn wordt vervolgens een groef. En dat blijf je voelen, niet omdat je nergens welkom bent, maar enkel en alleen omdat die begintoon is aangezet, volgehouden en uiteindelijk door jezelf is overgenomen. Dat is dan een eigen bestaansgrondtoon geworden. En als je nooit op het spoor komt van zo’n aangebrachte grondtoon dan kan die alsmaar door blijven jengelen in alles wat je doet en overal waar je heen gaat. Kan dat werkelijk zo gaan, hebben wij mensen als klein kind al zo’n vermogen om dát soort zaken op te pikken, eigen te maken, en daar een gevoel uit te halen en vast te houden? Ja, dat kunnen we, dat is onderdeel van een overlevingstrategie die we allemaal hebben meegekregen. De enige wijze om als kind in een lastige omgeving te overleven is meebuigen en aanpassen, meer kun je als kind namelijk niet. En daar waarin op die leeftijd aangepast is, ontstaat uiteindelijk automatisme, en dan heb je het over groeven en patronen. Groeven en patronen die uiteindelijk je blinde vlekken zijn geworden. En om blinde vlekken weer in zicht te krijgen heb je vaak een ander nodig, een ander die mag zeggen wat die ziet of ervaart bij je. De ander die dan een soort van spiegel voor je is en je laat zien wat je doet en hoe je dat doet. Dat “spiegelen” naar elkaar kan soms behoorlijk lastig zijn, lastig om de ander jouw beeld te laten zien, lastig om dat beeld van jezelf dat de ander heeft te ontvangen. Toch zijn er wel wat tips die je zou kunnen gebruiken om de ander aan te geven waar er iets niet lekker zit of iets niet goed gaat. Belangrijk is dat je niet ongevraagd de ander jouw beeld laat zien want dat triggert mogelijk verdedigingsmechanismen. Een heel goed en simpel begin is vragen: “mag ik zeggen wat ik zie en hoe ik dat ervaar? ”. Je vraagt toestemming en dan worden er meestal geen verdedigingsmechanismen getriggert en kunnen er rustig beelden en gevoelens uitgewisseld worden, ook al zijn die lastig of confronterend, ook al zijn het blinde vlekken waar oud zeer achter zit.